Zoek
 
Sluiten
INDISCHE ENCYCLOPEDIE
Indopedia
INDOPEDIA
De Indische Encyclopedie
 

Index encyclopedie

Tel. / adres boeken

Recepten, Gerechten

Djamu (Jamu) - medicinale kruiden , planten en vruchten. Ziekten & Kwalen

Indische Boekrecensies

Verhalen

Bladmuziek Krontjong

Bezoekers vanaf jun. '09

 18151000 Bezoekers

 24 Bezoekers online

rss Deze artikelen zijn ook met een RSS reader te lezen. :
https://www.indopedia.nl/data/nl-articles.xml

Moskee.

Moskeeën zijn de kerken of tempels van de Mohammedanen.
Zij zijn niet in de eerste plaats gebedshuizen, maar dienen meer voor andere godsdienstoefeningen dan voor gebed.
Men onderscheidt de mesigit, de grote gebouwen voor de godsdienst en de langgar of soerau, dat zijn de dorpskerken.
De mesigits (van het Arab. masdjid, de plaats waar men de sembahjang verricht) zijn de voor de vrijdagsdienst ingerichte moskeeen, waar men de gemeenschappelijke salat of sembahjang door minstens 40 personen gezamenlijk verricht.
Op Java ligt de mesigit bij voorkeur aan de westzijde van aloen-aloen, d.i. het dorps- of stadsplein.
In de muur aan de westzijde (bij de nieuwere mesigits aan de
noordwestzijde) bevindt zich een nis (mikrab) die de richting naar Mekka aanduidt.
(De sembajang moet men verrichten met het aangezicht naar Mekka gekeerd). De mesigit bevat geen vertrekken en is ongemeubileerd, behoudens het preekgestoelte (mimbar) bij de nis en de nodige lampen aan de zoldering voor verlichting.
De sembajang wordt verricht op de vloer, waarop langwerpige tapijten of matten (pemadami) liggen, die of aan de mesigit behoren of meegebracht worden.
Hieronder bevinden zich fraaie Perzische en andere Oosterse tapijten, veelal meegebracht van de bedevaart naar Mekka.
Op Java is de voorgalerij (Soerambi) van de mesigit ter plaatse waar zich een priesterraad bevindt, bestemd voor de vergaderingen van die raad. Op de moskeegrond is altijd water, hetzij in een vijver, hetzij in reservoirs of leidingen dan wel potten om zich zo nodig voor de ritus te reinigen en om de voeten te wassen alvorens binnen te treden.
De mesigits zijn kenbaar aan het dak met een oneven aantal verdiepingen. Tegenwoordig mag men ook als ongelovige de mesigit betreden voor bezichtiging.
De langgar (Perz.) of Soerau (Mal.) dient voor de gemeenschappelijke sembahjang op vrijdag, wanneer minder dan 40 gelovigen aanwezig zijn.
Ook dienen zij voor godsdienstonderwijs en andere godsdienstige doeleinden.
Meestal behoort de langgar (en de mesigit op Sumatra ook veelal) aan het dorp (negri, desa).
Van de moskee uit worden de gelovigen in kennis gesteld van de tijden voor de sembahjang door het met een eigenaardige cadens te slaan op een trom (Jav. bedoeg, Mal. taboeh).
Feitelijk moet dit door de daarmede belaste beambte (modin) van de minaret uit (indien aanwezig) dan wel van een van de dakverdiepingen worden afgeroepen, maar daar de menselijke stem niet ver reikt wordt mede op de trom geslagen.
Ook in de vastentijd worden de termijnen van het vasten en het einde van de vastenmaand op de trom aangegeven.
Aan de moskeeen is enig personeel verbonden, dat men - daar de Islam geen priesters kent - moskeebeambten zou kunnen noemen.
Hun aantal is gewoonlijk niet minder dan vier maar kan ook uit vele tientallen bestaan.
De hoofdfuncties worden verricht door de imam, dat is de voorganger bij de gemeenschappelijke Sembahjang, de chatib (Javaanse verbastering luidt ketib) die de choetbah, de vrijdagspreek houdt, de zo even genoemde modin (Ar. moe’addzin) is belast met de oproeping voor de sembahjang (op Sumatra heet deze functionaris bilal), terwijl de merbot de bediende is die de moskee moet schoonmaken, voor water moet zorgen, de lampen moet onderhouden en aansteken, enz.
Zie verder, alsmede voor Moskeekassen bij Islam onder De Islam in Ned.Indie en verhouding van het gouvernement tot den Mohammedaanse godsdienst.


Creatie datum: 01/09/2020 10:56
Categorie: - M
Pagina gelezen 35 keren


Reacties op dit artikel

Er heeft nog niemand gereageerd.

Nieuws van den dag uit het voormalig Nederlandsch-Indië